Primary stabilities of different meniscus suture techniques: A comparative biomechanical study

The importance of menisci to the knee has become more clearly delineated in recent years by biomechanical studies and by long term follow up of meniscectomy cases. Functional significance of the menisci has led to a more conservative therapeutic approach to lesions of the meniscus and furthermore lots of open and arthroscopic suturing techniques have been identified. The aim of this study was to measure and compare the primary stability of five different meniscal suturing techniques. The techniques investigated were horizontal mattress, vertical mattress, knot-end, vertical, vertical loop. Twenty bovine medial menisci were cut to simulate peripheral longitudinal tears. The menisci were then repaired with one of the five sutures. Then the two parts of the meniscus were pulled using the Instron Tensometer until failure occurred. Knot-end techniques gave inferior results (tearing stress 64±5 N) compared with other techniques. Vertical mattress failed at 130±3 N, vertical loop failed at 128±4.5 N, horizontal mattress failed at 98±5 N. This study showed the superior mechanical characteristic of the vertical stitching technique (tearing stress 136±2.7 N) over the other technique tested.

Son yıllarda yapılan çalışmalar ile meniskusların diz fonksiyonları ve biyomekaniği üzerindeki önemi daha iyi anlaşılmıştır. Buna paralel olarak meniskusları koruyucu teknikler giderek güncellik kazanmış ve hem açık hem de artroskopik yapılabilen meniskus tamirleri için değişik dikiş teknikleri ve tipleri tanımlanmıştır. Bu çalışmamızda farklı meniskus dikiş tekniklerinin primer stabilitelerini deneysel ortamda değerlendirmeyi ve birbirleriyle kıyaslamayı amaçladık. Çalışmamızda 20 adet intakt dana medial meniskusunda horizontal mattress, vertikal mattress, knot-end (düğüm sonlu), vertikal, vertikal loop olmak üzere 5 değişik sütür tekniğinin primer stabilitesi instron Tensometer test cihazında distraksiyon uygulanarak denenmiştir. Sonuç olarak sütürlerin dayanım gücü sırasıyla vertikal 136±2.7 N. vertikal mattress 130±3 N vertikal loop 128±4.5 N, horizontal mattres 98±5 N, knot-end 64±5 N, olarak ölçülmüştür. Biyomekanik olarak primer stabilitesi en güçlü olan teknik vertikal sütür tekniği olarak bulunmuştur. Knot-end dikiş tekniği ise primer stabilitesi en zayıf teknik olarak tespit edilmiştir.